ارتباط میان احساس امنیت زنان، انجام اقدام‌حافظتی وآسیب‌پذیری‌آنان در جوامع سنتی مانند افغانستان از موضوعات است که کمتر نویسندگان به آن پرداخته شده است. از این‌رو، هدف این نوشتار ارزیابی میان انجام اقدامات‌ محافظتی،آسیب‌پذیری‌زنان و احساس امنیت در شهر‌کابل است. روش این پژوهش از نظر زمان مقطعی ، از نوع توصیفی-تحلیلی است. جامعه آماری تحقیق زنان از ۱۸ الی۷۰ سال، بین سالهای ۱۳۹۹ الی ۱۴۰۰ در دوران حکومت اشرف غنی است. حجم نمونه ۲۴۷ نفر تعیین شده است. روش نمونه‌گیری، به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده است.گردآوری داده‌ها از طریق پرسش‌نامه محقق‌ساخته انجام شد. اعتبار و روایی پرسش‌نامه از روش اعتبار صوری و محتوایی بهره‌گرفته شده که مقدار آلفای کرونباخ بالاتر از ۰.۸ است. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ انجام شد. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد زنانی که در شهرکابل دارای سواد بالا هستند، احساس امنیت بیشتر نسبت به زنان که بی‌سواد است، دارند. از سوی‌هم،‌ میان شغل زنان و امنیت ارتباط است، به‌گونه‌ای که احساس ناامنی در بین سربازان زنان بیشتر از دیگران است؛ در حالی که زنان دانشجو، کارمندان، بازنشسته‌ها، خانه‌دارها احساس ناامنی کمتر در شهرکابل مشاهده کرده؛ زنان مجرد به نسبت زنان متاهل، زنان که سبک زندگی تنهای دارند، حس ناامنی بیشتر دارند. علاوه بر متغیرهای جمعیت شناختی،‌ تحقیق این فرضیه را به اثبات می‌رساندکه به هر میزان احساس آسیب‌پذیری زنان در شهرکابل بیشتر باشد، احساس ناامنی او بیشتر خواهد بود. آزمون مدنظر در پژوهش حاضر نشان می‌دهد که میان احساس ناامنی و آسیب‌پذیربودن زنان در شهرکابل ارتباط معنادار است. در نهایت متغیر اقدامات محافظتی چنین است که هر چه اقدامات محافظتی بیشتر، به کاهش احساس ناامنی زنان در شهرکابل می‌انجامد. جمع بندی پژوهش حاضر در شهرکابل بیان می‌کند که میان اقدامات محافظتی، آسیب‌پذیری و احساس ناامنی در شهرکابل ارتباط است. متغیرهای جمعیت‌شناختی در احساس و عدم احساس امنیت زنان در شهرکابل موثر است.