موضوع این مقاله، تحلیل دیدگاه نیچه پیرامون تبارشناسی مجازات بر مبنای نقد او از امر مطلقِ کانتی است. تبارشناسی به مثابه یک روش مطالعه فلسفی، به معنای ارزیابیِ دوباره‌ی همه ارزش‌های اخلاقی از طریق تردید در مبانی فلسفی ارزش‌ها، صحت تعاریف ارائه‌شده از آن‌ها و نقد و باز ارزش‌گذاری آن‌هاست. امر مطلق، همگان را به انجام عمل به شکل مطلق و فارغ از امیال یا غایات‌شان ملزم می‌دارد. نیچه با انتقاد از دیدگاه کانت راجع به امر مطلق، نگرش الاهیاتیِ او راجع به پیدایش خدا و وجود ارزش‌های الهی در مجازاتِ دولتی را مورد بازبینی قرار می‌دهد و معتقد است در حالی که حقِ اجرای مجازات اصولاً ریشه در تلافیِ صدماتی دارد که مجرم به بزهدیده وارد کرده است، دولت، مجازات را از حالت تلافی‌جوییِ شخصی، خارج و حق اجرای آن را به یک موجود عمومی و غیرشخصی مانند خدا یا جامعه مستند ساخته است. در نتیجه، مجازات حجم فزاینده‌ای از کارمایه‌های ذهنی را ایجاد می‌کند که تحت عنوان «مجازات جاودانه» مطرح می‌شوند. در این مقاله که از نوع بنیادی است و در جهت توسعه‌ی ادبیات نظری پیرامون تبارشناسی مجازات گام برمی‌دارد، پس از ارائه‌ی تحلیل نیچه از تبارشناسی مجازات، به ارتباط آن با برخی از دیدگاه‌های انتقادی معاصر راجع به سیاست‌های حقوقیِ دولت می‌پردازیم.