غفلت از سالمندان گونه ای سالمندآزاری مبتنی بر ترک فعل است که آثار سوء جسمی و روانی جبران‌ناپذیری برای این گروه سنی آسیب‌پذیر به همراه دارد. یکی از راهکارهای مقابله با این پدیده، پیش‌بینی ضمانت اجرای کیفری برای ترک وظیفه مراقبت از سالمندان است که در برخی کشورها، از جمله آمریکا، مورد توجه قرار گرفته است. در سیاست جنایی مدرن، سالمندآزاری به ‌عنوان یک جرم تلقی می‌شود. بر این اساس، نظام عدالت کیفری نیز به‌ عنوان یک کنشگر محوری در واکنش به پدیده سالمندآزاری ایفای نقش می‌کند. نوشتار پیش‌رو به بررسی این موضوع می‌پردازد که مصادیق مختلف غفلت از سالمندان در قوانین کیفری ماهوی آمریکا و ایران چگونه جرم‌انگاری شده و مورد ضمانت اجرای کیفری قرار گرفته‌اند. یافته‌های این مطالعه تطبیقی نشان می‌دهد که ایالت‌های مورد تحقیق در آمریکا، با جرم‌انگاری افتراقی غفلت از سالمندان و عدم گزارش‌دهی آن، تعریف گسترده‌ عنصر مادی و روانی این جرائم و توجه توأمان به آسیب‌های فیزیکی و روانی ناشی از غفلت، حمایت جامعی از سالمندان در برابر ترک فعل مراقبان به عمل آورده‌اند. هم‌چنین، با پیش‌بینی استثنائات و دفاعیاتی در برابر این اتهامات، از سخت‌گیری بیش‌ازاندازه نسبت به مراقبان اجتناب کرده‌اند. مقایسه این نظام حمایتی افتراقی با جرائم عام ایران، از جمله جرم ترک انفاق، جنایات ناشی از ترک فعل، رهاسازی اشخاص نیازمند مراقبت و خودداری از کمک به مصدومین نشان از سخت‌گیری یا سهل‌گیری نامتناسب قانون ایران در برخی موارد و عدم شمول برخی از مصادیق غفلت دارد. به‌منظور حمایت کیفری مطلوب از سالمندان، توجه به دستاوردهای تقنینی سایر کشورها از جمله آمریکا که حمایت جامعی از سالمندان در برابر انواع سوء‌رفتار به عمل آورده‌اند، مفید و ضروری است.