بزهدیدگی جنسی یکی از مهم‌ترین و پرآسیب‌ترین انواع بزهدیدگی است. این آسیب ها شامل انواعی از آسیب های جسمانی، روانی، شناختی، احساسی و مالی است که منحصر به بعد فردی زندگی بزهدیده نبوده و زندگی اجتماعی او را نیز متأثر می سازد. تأثیر آسیب های فردی عموماً منجر به ایجاد مشکل در برقراری روابط جدید بزهدیده یا حفظ روابط موجود او می شود. فراتر از آن، نقش نتایج غیرمستقیم آسیب های اولیه است که منجر به کاهش بهره وری و در نهایت تولید چرخه‌ای می شود که در آن ممکن است بزهدیده به بزهکار بدل شود. گستردگی این آسیب‌ها و آثار بلندمدت و چندوجهی آن، ضرورت تحلیل و درک پیش‌بینی کننده‌های این بزهدیدگی را با رویکردی تلفیقی نشان می‌دهد؛ رویکردی که ویژگی‌های فردی، پویایی‌های رابطه، زمینه‌ها و تأثیرات اجتماعی آن را در ترکیب با هم در نظر بگیرد. پژوهش حاضر، با روش توصیفی_تحلیلی و با استفاده از ابزار کتابخانه‌ای به دنبال پاسخ به این پرسش است که چه مسیرهای تلفیقی‌ای به تحلیل این پدیده کمک می کند و بر اساس چه معیارهایی می‌توان وقوع این بزهدیدگی را پیش‌بینی و در نهایت از آن پیشگیری کرد؟ در پاسخ، مسیرهای تلفیقی چندعاملی بیولوژیکی-روانشناختی و اکولوژیکی، رشد جریان زندگی و تبیین تلفیقی روانشناختی-جرمشناختی نشان داد که درک پیچیدگی بزهدیدگی جنسی نیازمند ترکیب عوامل پیش گفته در سطوح مختلف است. همچنین، شناسایی پیش‌بینی کننده‌های تلفیقی چندسطحی و چندعاملی با رویکردهای اکولوژیکی گسترده تر برای توسعه راهبردهای پیشگیری مؤثر ضروری است.