برابر ماده 269 قانون آیین دادرسی کیفری(92) در هر مورد که دادستان با عقیده بازپرس مخالف باشد و بازپرس بر عقیده خود اصرار کند، پرونده برای حل اختلاف به دادگاه صالح ارسال و طبق تصمیم دادگاه عمل می شود. سوالی که در این خصوص مطرح می گردد این است که اگر بازپرس، قرار منع تعقیب به جهت «فقد دلیل» صادر نماید و پرونده جهت اظهارنظر نزد دادستان ارسال گردد و دادستان با اصل قرار منع تعقیب موافق، لکن با جهت صدور آن مخالفت نماید؛ فی المثل اعتقاد به «فقد وصف کیفری» داشته باشد؛ در این صورت اگر بازپرس بر نظر خود اصرار داشته باشد، آیا به لحاظ عدم تبعیت بازپرس از نظر دادستان، پرونده جهت حل اختلاف به دادگاه ارسال می شود یا موجبی برای اختلاف نبوده و بازپرس مکلف به تبعیت از نظر دادستان است؟ قانون آیین دادرسی کیفری در خصوص فرض اختلاف بازپرس و دادستان در جهت قرار منع تعقیب، ساکت است؛ لذا در رویه قضایی اختلاف نظر وجود دارد، برخی قضات معتقد به تبعیت بازپرس از دادستان و برخی معتقد به حل اختلاف توسط دادگاه هستند. افرادی که معتقد به حل اختلاف توسط دادگاه می باشند نیز برخی معتقد به مداخله دادگاه بر اساس ماده 272 قانون آیین دادرسی کیفری و برخی معتقد به مداخله دادگاه بر اساس مواد 269 و 271 قانون آیین دادرسی کیفری هستند. نگارنده همسو با دیدگاه اخیرالذکر به شیوه تحلیلی توصیفی، موضوع را مورد بررسی قرار می دهد.
امیری,میلاد . (1404). فقد توافق میان دادستان و بازپرس در جهت صدور قرارمنع تعقیب. دوفصلنامه تحقیق و توسعه در حقوق کیفری و جرم شناسی, 2(4), 159-180. doi: 10.22034/jclc.2025.2052958.1167
MLA
امیری,میلاد . "فقد توافق میان دادستان و بازپرس در جهت صدور قرارمنع تعقیب", دوفصلنامه تحقیق و توسعه در حقوق کیفری و جرم شناسی, 2, 4, 1404, 159-180. doi: 10.22034/jclc.2025.2052958.1167
HARVARD
امیری میلاد. (1404). 'فقد توافق میان دادستان و بازپرس در جهت صدور قرارمنع تعقیب', دوفصلنامه تحقیق و توسعه در حقوق کیفری و جرم شناسی, 2(4), pp. 159-180. doi: 10.22034/jclc.2025.2052958.1167
CHICAGO
میلاد امیری, "فقد توافق میان دادستان و بازپرس در جهت صدور قرارمنع تعقیب," دوفصلنامه تحقیق و توسعه در حقوق کیفری و جرم شناسی, 2 4 (1404): 159-180, doi: 10.22034/jclc.2025.2052958.1167
VANCOUVER
امیری میلاد. فقد توافق میان دادستان و بازپرس در جهت صدور قرارمنع تعقیب. حقوق کیفری و جرم شناسی, 1404; 2(4): 159-180. doi: 10.22034/jclc.2025.2052958.1167